Για να σε δω τώρα…

Οκτώβριος 22, 2007

Τε – σπά, θα προσπαθήσω να μην το σκέφτομαι.

Είναι βλέπεις η κούραση και το κενό γύρω από το χέρι μου.

Και το χτές είναι τόσο πρόσφατο.

Advertisements

μέσα στην ματαιοδοξία μου και στην αλλοπρόσαλλη προσαρμοστικότητα (χαχα), είπα να ξαναπώ ένα γεια σε ένα μικρό κομμάτι μου.

Ο καιρός πια είναι χειμωνιάτικος χμμ περίπου προσπαθεί δηλαδή, οι ιώσεις δίνουν το προσωπικό τους ρεσιτάλ και εγώ ετοιμάζομαι για την κατά δική μου προσωπική μόνιμη άνοιξη.
Ανάμεσα σε, θα δείξει και ιτ ντάσεντ πλέυ. Διαφορετικές στιγμές απομόνωσης που προσανατολίζουν όλο μου τον εαυτό προς τα βόρεια και πιο ζεστά!

Χα!

Το κρύο είναι μόνο για αυτούς που έχουν σώμα. Τα άυλα μας δεν μπορούν να προσδιορίσουν τέτοιες μικρότητες. Μακάρι λοιπόν μαζί με ένα φτερούγισμα. Μακάρι, αλλά όχι απαραίτητα σύντομα.
Όχι. Κανονικά, με όλο του τον χρόνο.

Ανυπομονώ με μια γαλήνη, παύω (?) να είμαι φουρτουνιασμένη και πάω (μακάρι) να συναντήσω το λιμάνι.

λάδι κανείς?

Δεκέμβριος 4, 2006

τελικά τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μας είναι και αυτά που έχουν και την μικρότερη σημασία όταν συμβαίνουν.

Π.χ. βάζω λάδι στο μηχανάκι μου. Και βάζω. Και βάζω. Και βάζω λίγο ακόμα. Και πριν το καλοκαταλάβω έχω καταλήξει να κυκλοφορώ με ένα πανύβαρο μηχανάκι με 6 λίτρα λάδι, που κάνει γκλού γκλού, σε κάθε στροφή, σε κάθε φρενάρισμα. Και ΝΑ οι καπνοί, και ΝΑ το λούσιμο από τον άντρα σου που «ξέρει» και που χάλια-τα-έκανες-με-τις-απροσεξίες-σου-πάλι-θα-τα-λέμε.

Ευτυχώς δηλαδή που αυτή την φορά όλα εντάξει.

Μέχρι την επόμενη που θα χρειαστεί να διορθώσω κάτι μόνη μου ή να προσθέσω λίγο λαδάκι ακόμα…

αναρωτιέμαι…

Δεκέμβριος 4, 2006

είναι μερικές μέρες, που κρατάς λέει το ποντίκι και οι επόμενες εφτακόσιες κινήσεις είναι προκαθορισμένες και τέλεια προσαρμοσμένες για να πετύχεις το υπερ – αποτέλεσμα (στα μέτρα του εφικτού :P) . Και είναι και κάτι μέρες που οσο και να προσπαθείς η αποτυχία είναι δεδομένη, όλα στραβά και το ντιζάιν σου για τα μπάζα.

και εντάξη, πες είναι θέμα στιγμής και καλής διάθεσης, αλλά δεν μπορεί κατι είναι αυτό που κάνει την φαντασία να βγαίνει στην οθόνη και να φαίνεται και κανείς να μην μπορεί να τραβήξει τα μάτια του πριν ρουφήξει όλη την ενέργεια.

Νομίζω δεν θα μάθω αφού και σε εμένα όπως στους περισσότερους μη ημίθεους, αυτά τα πράγματα συμβαίνουν, φοβάμαι, τυχαία.

ξέρεις πως λέγετε αυτό?

Δεκέμβριος 3, 2006

δηλαδή, για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι και ο πιο ήρεμος άνθρωπος που θα μπορούσε να συναντήσει κανείς, αλλα ρε παιδί μου, δεν μπορώ να μην εκνευριστώ οταν οι άνθρωποι απλώνουν τον εγωισμό τους και δεν σε αφήνουν να περάσεις. Και αυτή η προκλητικότητα στο βλέμα που τους κάνει να ξεχωρίζουν τώρα, εδώ που είμαστε, από όλους τους άλλους. Θα μπορούσαν όλα να είναι άψογα, η στιγμή μαγική (όπως είναι κάθε φορά που κοιτάζεις στα μάτια μια θεά), το ημίφως να κολακέυει τις καμπύλες του τοπίου και όλες να καταλήγουν σε αυτήν.

Στην πραγματικότητα είναι μια αποτυχημένη έκφραση του είμαι και εγώ εδώ,

κοίταξε με.

Καλυμένη από όλα τα πρωτόγονα μου καμπανάκια κάθομαι και σε αφουγκράζομαι. Αφού μπορώ, θα το κάνω και θα αποδείξω για άλλη μια φορά οτι δύσκολα ή και καθόλου μπορείς να αρνηθείς έστω στο ελάχιστο αυτό που εγώ βλέπω σε εσένα.

Αν μόνο μπορούσα να σε μεταμορφώσω σε ενα μυθικό τέρας με εφτά κεφάλια και μακρυά καυτερή γλώσσα, πραγματικά πιστεύω πως η παρουσία σου θα ήταν πιο μοιραία.

Πολύ κακό για το τίποτα.

και όλοι οι άλλοι μαλάκες… χαχαχα

δηλαδή πρέπει να αισθάνετε κανείς πολύ μπροστά και χάι όταν μπορεί και απλά κάνει τον εαυτό του να ξεχωρίζει με την προκλητική του διάθεση να μικραίνει οτιδήποτε μπορεί…

αλλά τα μικρά κάποτε μεγαλώνουν, και όταν μεγαλώσουν… γενικά καλύτερα είναι να προσπαθούμε να φερόμαστε καλά. Λέω εγώ τώρα. Τι σημασία όμως έχει? Αφού όλα είναι κάτω από την επήρεια των μεγάλων δυνάμεων του κράτους που πνίγει λέει τα παιδιά του (αλήθεια αυτό πως μας προέκειψε?) και τις ανάγκης μας για μανιώδη κατανάλωση και χρήση όλων των φυσικών πόρων. Ναι. Και αν θες να ξέρεις σε λίγα χρόνια ή θα έρθει ο αντίχριστος ή θα πέσει ο κομήτης που μας στριφογυρνάει χρόνια τώρα πάνω μας ή τέλος πάντων, θα έρθει το τέλος των πάντων.

Πάλι καλά που έχουμε και το σήμερα και το ζούμε και έχουμε και τα αστεία καραγκιοζάκια, τα ενχώρια όμως, που κάνουν την ζωή μας μια συνεχή προσπάθεια να καλύψουμε τα κενά της προσωρινής μας αμάθειας.

Γιατί κύριοι θα μεγαλώσουμε που θα μας πάει. Και τότε…

ξεκίνησα λοιπόν και εγώ με μια βαλίτσα και ολη την σιγουριά του κοσμού, αυτή που έχει κανείς όταν είναι στα εικοσιδύο του και πιστεύει οτι όλος ο κόσμος του ανήκει. Και όλος ο κόσμος είναι δικός μου, στα εικοσιδύο μου.

Ρε σεις η καινούργια μου χώρα είναι πολύ ωραία… και έιμαι έτοιμη να γίνω ένα με το κλίμα, με τις συνήθειες, με τους ρυθμούς, με την γλώσσα, με την νοοτροπία.

Και έγινα. Και έμεινα εκεί.

Και ανακάλυψα ότι είναι πιο άνετη η ζωή, όταν είσαι μόνος σου ή με παρέα και προσπαθείς να επιβιώσεις και όλα γύρω σου τα φτιάχνεις να είναι χαμογελαστά.

Και μετά ανακάλυψα πώς είναι να δείς την ζώη σου με διαφορετικό πρίσμα, καθώς και όλα τα γύρω γύρω που λέγαμε. Πως είναι να αποκτήσεις δύο επιπλέον μάτια, αυτιά και μία ακόμα τεράστια θέληση και δίψα για ζωή…. Ένα καινούργιο ραντάρ.

Και μετά τέλος… πάει και το ραντάρ πάνε και τα χαμόγελα.. και έμεινε μόνο η γνώση του ‘πως στα σκατά ήταν και δεν είναι πια’.

Και μετά η Ελλάδα. Με καινούργιες διαδρομές πια, και ένα ταξίδι που δεν λέει να τελείωσει… Και ας μου έλεγες εχτές οτι όλα μοιάζουν λίγα και φοβήθηκες λέει μην με πικράνεις, αλλά το βασιλικοραντάρ δεν σε αφήνει να αγιάσεις…

Αναμένοντας νεότερα.